پست قبلی رو می بینین؟
داشتم راجع به یه بچه می گفتم، از همون موقع همش به فکر این بودم که کاش همین الان یه بچه پنج شش ساله داشتم. با دوستام هم کلی راجع به این موضوع صحبت کردم که کاش می شد که بشه!
چیزی که می خوام بگم اینه که همیشه چیزهایی که ما بهش فکر می کنیم و روش انرژی می ذاریم(فکر منبع انرژی قدرتمندیه) خیلی ساده و در عین حال از یه طریق عجیب به واقعیت تبدیل می شه و ما در موقعیتی می ذاره که می تونیم تصمیم بگیریم اون چیزی که بهش فکر می کردیم رو بپذیریم یا نه! 
این اتفاق اولین باری نیست که برای من میفته بارها هم در موارد دیگه ژیش اومده و فکر می کنم توی همین وبلاگ هم در موردش نوشتم!
بعضی وقتا احساس می کنم شدم مثل بچه های بهانه گیری که یه چیزی از بزرگترهاشون می خوان بعد وقتی بدستش آوردن و مطمئن شدن که به خواسته شون اعتنا شده دیگه نمی خوانش و بهانه یه چیز دیگه می گیرن
سر همین موضوع بچه، من کلی با دوستام صحبت کردم و کلی شاکی بودم که چرا شماها همچکدومتون بچه ندارین که من عصرها ببرمش پارک بگردونمش، دوستام می گفتن خب خودت بچه دار شو ببر بگردونش، حالا هی من توضیح بدم که آقا جان من اگه همین الان در همین لحظه بچم دنبا بیاد 5 سال طول می کشه تا بشه باهاش صحبت کرد و بردش پارک و اینور اونور :))
اونا هم پیشنهاد دادن خب می تونی با یه مردی که بچه داره آشنا بشی و بچه های اونو ببری بگردونی ...
ولی من هرچی آدم می شناختم هیچ کدوم بچه نداشتن یا اگر هم حتی داشتن اصلا سنشون به من نمی تونست بخوره مسلما خیلی بزرگتر از من می بودن
خلاصه گذشت و گذشت تا اینکه چند روز پیش به طرز کاملا عجیبی آشنا شدم. یه موزیک بند که از آلمان برای اجرای کنسرت اومده بودن و از قبل قرار شده بود که من شهر رو بهشون نشون بدم. و البته به عنوان مهمان ویژه برای تماشای کنسرت دعوت بودم. بعد از کنسرت که داشتیم با اعضای گروه توی شهر قدم می زدیم و صحبت می کردیم با یکیشون که بیشتر با من صحبت می کرد و خیلی انرژی مثبت داشت داشتم صحبت می کردم، از اتفاقایی که توی زندگیش افتاده بود برام گفت و اینکه اتفاق های زندگی هر کدوم به یه دلیلی هستن، خیلی خوب با هم داشتیم بحث می کردیم که به دفعه گفت: می دونستی من دو تا بچه دارم؟ دو تا پسر بچه، هشت و شش ساله! 
منو می گین چشام آنچنان برقی زد که نمی تونم وصفش کنم!
اصلا نمی تونین تصور کنین چقدر خوشحال شدم، بعد کلی ابراز شادمانی کردم از این موضوع و بهش گفتم که کلی خوش به حالشه من آرزوم این بود که همین الان همچین بچه هایی داشته باشم، جالبه که خیلی هم جوون بود و گفت وقتی که پدر شده فقط بیست سالش بوده! البته الان بچه ها پیش مادرشون زندگی می کنن چون خیلی وقته که از هم جدا شدن ولی هر روز بچه هاش رو می بینه و باهاشون در ارتباطه. خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم. ازم دعوت کرد تا برم آلمان، بعضی آدم ها اونقدر انرژی مثبت دارن که نمی دونی باید چطور ستایششون کنی!  به خودم می گم کاش می تونستم تصمیمم رو بگیرم و برم ... گاهی تصمیم ها مثل دل رو به دریا زدن می مونن! چیزهایی که ما می خوایم فرصت هاشون در اختیارمون قرار می گیره و فقط می مونه تصمیم ما اینکه دل رو به دریا بزنیم یا مثل بچه ها یه بهانه ی دیگه بگیریم و چیز دیگه ای بخوایم و فرصت دیگه ای رو جستجو کنیم. من که فعلا دارم دنبال بهانه های دیگه می گردم می خوام مطمئن بشم زندگی هر فرصتی رو که بخوام در اختیارم می ذاره یا نه‌(هرچند مطمئنم که همین طوره اما می خوام واقعیش رو لمس کنم)